Halloween

Julie had behoorlijk bekijks in haar Mega Mindy pak. Hier met beste vriendjes Jamielia, Keeno en Sean. Helaas verhuizen ze alle drie na Kerstmis naar een ander land...

Op Julie's school was er een Halloween parade van alle verklede kinderen. Daarna mocht iedereen naar beneden voor "Trunk or Treat". Een aantal auto's waren eng versierd en kregen ze snoepjes als ze durfden te kijken.

Ook op Fleur's school werd Halloween gevierd. Iedereen moest iets lekkers meenemen (Fleur heeft de sterren cupcakes gemaakt) en verkleed komen. Om 10.30 uur ging de poort open en mochten alle ouders/opa's en oma's meedoen met het feest.

Fleur verkleed als bezig bijtje.

Boodschappen doen op de markt.

Op de pier van een restaurant waar we heeeel lang moesten wachten op ons eten en waar ze Julie en Fleur's eten helemaal vergeten waren. Maar we hadden wel een mooi uitzicht!

Met opa en oma op het strand in Limbe. Drie jaar geleden is de vulkaan hier uitgebarsten vandaar dat het zand hier zwart is en er veel (vulkanische) stenen liggen. Het water is erg lekker warm.

Boottochtje op de Wouri

Vorig weekend hebben we een leuk tripje gemaakt met een lokale vissersboot. Vanuit de 'jachthaven' zijn we met een echte vissersboot de rivier overgestoken en door een stuk mangroven gevaren. Af en toe moest de visser het water uit zijn bootje scheppen want het was niet helemaal waterdicht. Maar leuk was het wel. We hebben zelfs nog aapjes gezien. Fleur vraagt nu continu of de apen ook bij ons huis kunnen komen. De rivier is immers dicht bij. Maar gelukkig hebben wij tralies voor de ramen en kan Mister Daniel (onze iet wat oudere bewaker) de apen wegjagen. Oef.
Mister Daniel wordt ook ingezet om de boeven te vangen die mijn telefoon hebben gestolen op de Marche Central. Met zijn motorbike kan hij zo achter de boeven aan! Hoe zien boeven eruit en waar wonen ze dan was een geliefd onderwerp deze week. Mijn telefoon werd gestolen op de markt toen ik probeerde mijn chauffeur te bellen om opgepikt te worden. Het was gebeurd voordat ik er erg in had. Zoef, weg! Papa moest maar een nieuwe voor mij kopen concludeerde Julie en Fleur zei 'no worries'. Nu we zaterdag samen even op de marche Congo waren om rond te kijken, hebben Julie en Fleur goed opgelet of ze ook boeven zagen.

Regenseizoen

Zwembad in het zwembad.
Officieel is het nog regentijd hier. En dat hebben we vorige week geweten! Het had de hele nacht zwaar geregend (type waterval). Toen we de volgende ochtend vroeg, ca 5 am, toch maar eens uit het raam keken, schrokken we wel een beetje. Het zwembad stond nog net niet onder water. Dat wil zeggen dat er toch zeker wel 60-70 cm water in onze tuin stond. Ons huis is ook niet heel waterbestendig gebouwd, de eerste verdieping is pas op straatniveau. Al het water loopt dus ook met gemak naar ons huis toe. Het stond nog net 1 traptrede hoog van onze voordeur. Robert moest snel zijn bed uit om de auto te verzetten voordat het water in de auto zou stromen. Met 2 pompen zijn ze de hele dag bezig geweest om al het water weg te pompen. Gelukkig kwam het niet zo hoog als 2 jaar geleden, toen stond het 30cm in het huis. Nog steeds te zien trouwens, de verf bladderd daar behoorlijk af. Sinds dien is er 1 pomp geinstalleerd, maar die kon alle regen die nacht niet alleen aan. Robert heeft dus nog maar een extra pomp besteld. Gelukkig is de regen nu wat minder geworden. Het regent nog gemiddeld 1 x per dag en niet zo heftig. Het klaart nu behoorlijk op. We zien vaak grote libelles vliegen wat volgens Gladys, onze hulp, een teken is van de aankomende droge tijd.

Dit is de buitenspeelplaats van Fleur's schooltje Kaz' a Kid. Het is een klein, franstalig, schooltje. Gelukkig voor Fleur zit er nog 1 engelstalig meisje in haar klas, alhoewel ze dan volgens mij nog niet eens ontdekt heeft... Het schooltje heeft 2 klasjes van ca. 12-15 kindjes, elke klas heeft 2 juffen. In het overdekte stuk eten ze hun snack. Om 11.30 haal ik Fleur dan weer op. Ik had verwacht dat Fleur zou huilen als ik haar achterliet, omdat ze dat in het begin ook in Jo'burg deed, maar gelukkig gaat ze elke dag vrolijk met juf Martine mee naar binnen. Iedereen die ik vroeg naar een leuke creche voor Fleur noemde dit schooltje, dus ik denk dat het wel goed zit.

Julie en Fleur staan klaar voor onze eigen spiegelwand in de woonkamer.

De afgelopen week zijn Julie en Fleur begonnen met hun eerste ballet les. Eerst waren we al een dag te vroeg bij de balletschool, de dames vinden het super interessant om in hun danspakjes rond te hupsen. Het gaat hier wel ietsje anders dan in Jo'burg. Het is 2x per week, woensdag- en vrijdagmiddag, en het duurt een uur. Nou ja, de les begint 20 minuten te laat en dan mogen ze ondertussen ook nog spelen en worden ze een voor een naar de spiegel gehaald om de pasjes door te nemen. Daarna doen ze de pasjes samen. Naast de balletjuffrouw lopen er ook nog 3 andere dames rond die 'helpen'. Voor Fleur was het de eerste keer een beetje overweldigend en heeft de hele les op mijn schoot gezeten. Julie vond het leuk, maar 'het duurde wel een beetje lang'. Het is ook officieel ballet met de echte danspasjes van 1e, 2e en 3e positie zeg maar. Alles in het Frans uiteraard. Er was ook niet een echt einde van de les, de juf verdween naar het aangrenzende klasje en was verdwenen. Maar ja, aangezien er verder ook niet zo veel te kiezen en te beleven valt, zien we het dus nog maar even aan en krijgt de balletschool het voordeel van de twijfel. Ben beniewd of Fleur het de komende weken leuk gaat vinden of dat ze toch nog te klein is voor dit soort dansjes.

Julie krijgt nu ook weer zwemles. De engels sprekende monsieur Henri komt persoonlijk bij ons thuis en geeft Julie zwemles in ons eigen zwembad! Hij was wel impressed wat Julie allemaal kon, maar zag toch ook wel dat ze nog wel wat extra training kan gebruiken om haar koppie bovenwater te houden en ook daadwerkelijk door te zwemmen. Nu stopt ze na zo ongeveer elke 3e slag en zinkt. Fleur is voor zwemles nog wat te klein, maar vindt het super leuk om te zwemmen. Iedere dag zegt ze dan ook dat het 'wel mooi weer is en we kunnen wel zwemmen'. Met oorpluggen in en badmuts op heeft ze geen watervrees en springt er zo in. Met bandjes uiteraard.

Het gewone leven begint

Julie is al vorige week begonnen op haar nieuwe school. Ze vindt het erg leuk en komt iedere middag dol enthousiast terug. Ze heeft ook al een nieuw vriendje gevonden; Kino. In Julie's leeftijdsgroep K4 zitten slechts 10 kinderen. Zaterdag heeft ze al haar eerste verjaardagsfeestje. Eens kijken hoe dat hier wordt aangepakt. Het school gebouw is hele maal nieuw en ruim voor de slechts 180 kinderen (lagere en middelbare school). Deze foto is van de allereerste bijeenkomst voor de kinderen en ouders, de man die staat te praten is de principal.

Alle groenten en fruit koop je in Cameroon op de markt (of in de winkels die het ook op de markt inkopen). Dus zijn Fleur en ik er ook op uitgetrokken. Maandags en donderdags komen alle verse spullen op de markt aan. Gladys, onze hulp gaat mee om ons het 'vak' te leren en te vertellen wat we bij wie moeten kopen. Uiteraard bij mensen uit het dorp waar zij vandaan komt, Bamenda. Fleur vindt het wel interessant om op de markt rond te lopen, maar vindt het wel stinken. Met opgetrokken neus snuift ze soms in het rond, tot grote hilariteit van omstanders. Ook de muziek die er overal klinkt, spreekt haar wel aan en als wij stil staan om uit te zoeken welk stapeltje groenten wij willen, staat Fleur lekker te dansen. De jongen die bij ons staat, helpt ons met het dragen van alles wat wij kopen. Hij doet alles in die grote mand en draagt het op zijn hoofd achter ons aan.

De afgelopen week zijn we ook bij een kantoor van Binnenlandse zaken geweest voor onze visum aanvragen. Dat gaat hier iets sneller en ook met veel minder papierwinkel dan in SA. Een copietje van ons paspoort en een copietje van Robert's aanvraag voor werkvergunning waren genoeg. Natuurlijk moest er nog een mooie pasfoto bij worden gemaakt ter plaatse en onze vingeradrukken werden genomen, maar dat was it (en onze help mevrouw moest vast een leuk bedragje betalen voor de snelle service). De voorlopig vergunning tot volgend jaar zit al in mijn tas. Fleur kreeg nog al de lachers op haar hand in het overvalle kantoortje. Fleur vond het zwart van de vingerafdrukverf niet zo mooi; " I want pink". Julie en Fleur aan de rand van het zwembad.

Eindelijk in Douala, Cameroon!

Eindelijk, na een lange reis (we moesten nog via Johannesburg) landen we dan op het vliegveld van Douala. Nee het is niet nog in aanbouw, dat lijkt alleen maar zo. Robert had voor ons de VIP behandeling geregeld dus we hoefden niet door de douane om de paspoorten te stempelen en ook niet onze koffers van de band te halen, dat werd allemaal voor ons gedaan. De chauffeur bracht ons daarna in 10 min naar ons nieuwe huis waar Robert al op ons wachtte. Julie en Fleur waren helemaal door het dolle. Ze maken nog steeds ruzie wie er nou naast papa mag zitten bij het eten.

Nu we zo dicht bij het strand wonen (toch nog een dik uur rijden), moesten we er natuurlijk direct naar toe. Regentijd of niet. Het regent veel nu maar het is ook vaak lange stukken droog. Gelukkig valt de meeste regen nog steeds snachts. Maar net nu wij naar het strand in Limbe gingen, begon het halverwege te regenen. Gelukkig was er een restaurant waar we konden schuilen. De dames vonden het toch ook wel spannend om door de stromende regen naar de wc te moeten rennen. Fleur moest steeds 'plassen'. Toch raar ondanks dat het regent is het nog wel steeds erg warm. En dat te bedenken dat het hier nu op zijn 'koudst' is. Julie en Fleur lopen het liefst in hun onderbroek rond thuis.

Dit is het dan ons huis voor de komende periode. Nu ik, op jacht naar een beter gasfornuis, ook andere huizen en apparenten van binnen heb gezien, is dit toch wel een van de betere huizen die je kan hebben hier. Mooi ruim en licht door alle ramen. Die roze marmeren vloer valt hopelijk straks mee als onze eigen meubels erin staan. Verwachte aankomst datum 10 sept. Nu staat er nog veel zwaar donker hout met oud roze meubilair in. Robert heeft nog het hek laten zetten om het zwembad en ook alle ramen van horren voorzien.

De stad is wel heel mooi groen en exotisch. Veel bomen die de door vocht aangetaste muren van huizen een beetje proberen te verbergen. Vanmorgen zijn we door de stad gereden om een beetje onze eigen weg proberen te vinden. Veel kleine winkeltjes de van alles en nog wat verkopen. Boodschappen doen is dan ook een hele missie. Fruit en groente heb je zo gehaald, dat wordt overal volop aangeboden in groentewinkels of markten. Maar vervolgens is onze hulp de hele ochend bezig om ze schoon te maken alvorens ze in de koelkast kunnen. En Julie kan dus niet zomaar een worteltje van de groenteboer eten. Voor brood (soort grote en brede baguette) moet je naar de bakker, voor vlees naar de slager en voor de overige dingen minimaal naar 2 andere winkels. Natuurlijk liggen die winkels niet in de zelfde straat. Maar met de chauffeur is het dan ook wel weer makkelijk. Ik noem de winkel en word voor de deur ervan afgezet, hij wacht op ons en rijdt ons vervolgens weer door naar de volgende.

Fleur in ons prieeltje. Nu nog even verboden gebied. Door de regen staat het gras onder water (het water stroomt er letterlijk soms af) en dus een ideale broedplaats voor muggen. Uiteraard bedenk je dit pas als je ziet dat Fleur door de muggen is gebeten. Nu maar hopen dat het niet de malaria muggen waren. Gelukkig heeft het huis nu horren, slaapt ze in een muggentent en is de airconditioning aan. Als ze nu nog geprikt wordt...

De laatste keer vanuit Johannesburg

Nog 1 week en dan komen de verhuizers al onze spullen inpakken en wordt alles in een grote container verscheept naar Cameroon! Hier een paar sfeer impressies, boven; Robert op de uitlopers van de actieve vulkaan met op de achtergrond Mount Cameroon, onder; het strand op een uurtje rijden met een zee zo warm als badwater.

Julie is al helemaal klaar voor vertrek. Ze telt de dagen af totdat we op het vliegtuig stappen. Robert zal zaterdag direct terug naar Cameroon vliegen. De afgelopen 2 weken was hij al begonnen met zijn nieuwe job daar. Hij woonde ook alvast in ons nieuwe huis (het huis is nog gemeubileerd met geweldig mooie roze meubels). Julie, Fleur en ik vliegen eerst naar Nederland. Het is op dit moment regentijd in Cameroon, alle expats zijn naar hun 'thuislanden' waardoor ook een deel van de winkels zelfs gesloten is en de gewone Cameroenees heeft vakantie, m.a.w. er is niets te doen. 18 augustus vliegen we dan naar Cameroon. Per 1 september begint Julie's nieuw school, American School of Douala. Voor Fleur moeten we nog een frans sprekende creche vinden. Hopelijk komt dan eind september onze container in Douala aan. En kunnen we ons gewone leventje weer opstarten.

Aanstaande zaterdag is onze Bye Bye party. Hopelijk doet dan het water het wel weer. Zo'n grote afwas doen met mineraal water is ook zo'n gedoe. Vanavond hebben Julie en Fleur dus maar op deze manier 'gebadderd'. Fleur zag de lol er wel van in.

Een raar idee hoor dat we nu echt weggaan. Je doet alles voor de (bijna) laatste keer. Julie maakt Fleur wakker in de barn, waar ze altijd op haar vaste plekje achter in het hoekje naast Maya ligt te slapen.

Aan straatnamen doen ze niet in Cameroon, dus ik zal jullie t.z.t laten weten wat ons nieuwe postadres wordt. 3e boom rechts tegenover de lantarenpaal van het rode gebouw waar bedrijf x is gevestigd. Mijn email adres blijft in ieder geval gewoon werken. Maar zonder computer wordt het wel moeilijk, dus een volgende update kunnen jullie begin oktober verwachten. Tot blogs, veel liefs van ons allemaal!

Vakantie in Nederland

De foto's spreken voor zich, een lekkere vakantie in Nederland! Het was erg leuk om iedereen weer te zien.