Eindelijk in Douala, Cameroon!

Eindelijk, na een lange reis (we moesten nog via Johannesburg) landen we dan op het vliegveld van Douala. Nee het is niet nog in aanbouw, dat lijkt alleen maar zo. Robert had voor ons de VIP behandeling geregeld dus we hoefden niet door de douane om de paspoorten te stempelen en ook niet onze koffers van de band te halen, dat werd allemaal voor ons gedaan. De chauffeur bracht ons daarna in 10 min naar ons nieuwe huis waar Robert al op ons wachtte. Julie en Fleur waren helemaal door het dolle. Ze maken nog steeds ruzie wie er nou naast papa mag zitten bij het eten.

Nu we zo dicht bij het strand wonen (toch nog een dik uur rijden), moesten we er natuurlijk direct naar toe. Regentijd of niet. Het regent veel nu maar het is ook vaak lange stukken droog. Gelukkig valt de meeste regen nog steeds snachts. Maar net nu wij naar het strand in Limbe gingen, begon het halverwege te regenen. Gelukkig was er een restaurant waar we konden schuilen. De dames vonden het toch ook wel spannend om door de stromende regen naar de wc te moeten rennen. Fleur moest steeds 'plassen'. Toch raar ondanks dat het regent is het nog wel steeds erg warm. En dat te bedenken dat het hier nu op zijn 'koudst' is. Julie en Fleur lopen het liefst in hun onderbroek rond thuis.

Dit is het dan ons huis voor de komende periode. Nu ik, op jacht naar een beter gasfornuis, ook andere huizen en apparenten van binnen heb gezien, is dit toch wel een van de betere huizen die je kan hebben hier. Mooi ruim en licht door alle ramen. Die roze marmeren vloer valt hopelijk straks mee als onze eigen meubels erin staan. Verwachte aankomst datum 10 sept. Nu staat er nog veel zwaar donker hout met oud roze meubilair in. Robert heeft nog het hek laten zetten om het zwembad en ook alle ramen van horren voorzien.

De stad is wel heel mooi groen en exotisch. Veel bomen die de door vocht aangetaste muren van huizen een beetje proberen te verbergen. Vanmorgen zijn we door de stad gereden om een beetje onze eigen weg proberen te vinden. Veel kleine winkeltjes de van alles en nog wat verkopen. Boodschappen doen is dan ook een hele missie. Fruit en groente heb je zo gehaald, dat wordt overal volop aangeboden in groentewinkels of markten. Maar vervolgens is onze hulp de hele ochend bezig om ze schoon te maken alvorens ze in de koelkast kunnen. En Julie kan dus niet zomaar een worteltje van de groenteboer eten. Voor brood (soort grote en brede baguette) moet je naar de bakker, voor vlees naar de slager en voor de overige dingen minimaal naar 2 andere winkels. Natuurlijk liggen die winkels niet in de zelfde straat. Maar met de chauffeur is het dan ook wel weer makkelijk. Ik noem de winkel en word voor de deur ervan afgezet, hij wacht op ons en rijdt ons vervolgens weer door naar de volgende.

Fleur in ons prieeltje. Nu nog even verboden gebied. Door de regen staat het gras onder water (het water stroomt er letterlijk soms af) en dus een ideale broedplaats voor muggen. Uiteraard bedenk je dit pas als je ziet dat Fleur door de muggen is gebeten. Nu maar hopen dat het niet de malaria muggen waren. Gelukkig heeft het huis nu horren, slaapt ze in een muggentent en is de airconditioning aan. Als ze nu nog geprikt wordt...

De laatste keer vanuit Johannesburg

Nog 1 week en dan komen de verhuizers al onze spullen inpakken en wordt alles in een grote container verscheept naar Cameroon! Hier een paar sfeer impressies, boven; Robert op de uitlopers van de actieve vulkaan met op de achtergrond Mount Cameroon, onder; het strand op een uurtje rijden met een zee zo warm als badwater.

Julie is al helemaal klaar voor vertrek. Ze telt de dagen af totdat we op het vliegtuig stappen. Robert zal zaterdag direct terug naar Cameroon vliegen. De afgelopen 2 weken was hij al begonnen met zijn nieuwe job daar. Hij woonde ook alvast in ons nieuwe huis (het huis is nog gemeubileerd met geweldig mooie roze meubels). Julie, Fleur en ik vliegen eerst naar Nederland. Het is op dit moment regentijd in Cameroon, alle expats zijn naar hun 'thuislanden' waardoor ook een deel van de winkels zelfs gesloten is en de gewone Cameroenees heeft vakantie, m.a.w. er is niets te doen. 18 augustus vliegen we dan naar Cameroon. Per 1 september begint Julie's nieuw school, American School of Douala. Voor Fleur moeten we nog een frans sprekende creche vinden. Hopelijk komt dan eind september onze container in Douala aan. En kunnen we ons gewone leventje weer opstarten.

Aanstaande zaterdag is onze Bye Bye party. Hopelijk doet dan het water het wel weer. Zo'n grote afwas doen met mineraal water is ook zo'n gedoe. Vanavond hebben Julie en Fleur dus maar op deze manier 'gebadderd'. Fleur zag de lol er wel van in.

Een raar idee hoor dat we nu echt weggaan. Je doet alles voor de (bijna) laatste keer. Julie maakt Fleur wakker in de barn, waar ze altijd op haar vaste plekje achter in het hoekje naast Maya ligt te slapen.

Aan straatnamen doen ze niet in Cameroon, dus ik zal jullie t.z.t laten weten wat ons nieuwe postadres wordt. 3e boom rechts tegenover de lantarenpaal van het rode gebouw waar bedrijf x is gevestigd. Mijn email adres blijft in ieder geval gewoon werken. Maar zonder computer wordt het wel moeilijk, dus een volgende update kunnen jullie begin oktober verwachten. Tot blogs, veel liefs van ons allemaal!

Vakantie in Nederland

De foto's spreken voor zich, een lekkere vakantie in Nederland! Het was erg leuk om iedereen weer te zien.

Fleur in het ziekenhuis

Voor de operatie...

Na de operatie...

Fleur is al ruim 8 mnd aan het sukkelen met hoesten en snottebellen die zeker 1 x per maand restulteerden in keelonsteking of ander soortige ontstekingen daar. Aangezien je niet iedere maand aan de antibiotica kan, was het dus tijd voor een bezoekje aan de KNO-dokter. Vorige maand had hij Fleur op een heel regiem van sprays en pillen gezet en een bloedonderzoek gedaan. Dinsdag ochtend hadden we de terugkom afspraak. Fleur had deze maand nog steeds last van snottebellen. Wat bleek; geen enkele allergie en nog steeds was de neus behoorlijk onstoken. Tijd voor actie dus.

Woensdag ochtend 6.30 u melden in het ziekenhuis voor een schoonmaak van de sinussen, meteen maar even kijken of de buisjes nog goed zitten en kijken hoe het met de neusamandelen staat. Fleur vond de ziekenhuis pyama wel stoer en had geen last van het vroege opstaan. Pas toen we op het bed voor de OK zaten en ze om haar drinken vroeg, wat ze dus niet mocht, huilde ze voor het eerst. De anestesist heeft haar heel rustig bij mij op schoot in slaap gebracht. Na een half uurtje kwam de dokter uit de ok, neusamandelen zagen er niet goed uit, of hij ze er maar uit kon halen. Doen dus. De buisjes in de oren waren niet meer schoon te poetsen, dus eruit en nieuwe erin (kort houdbare deze keer) en de sinussen uitgespoeld. Een uur later lag Fleurtje op mijn schoot uit te huilen van de narcose. Ze had veel slijm en nog een beetje bloed bij haar neus. De anestesist had ook alvast het infuus voor de rocephin (vloeibare antibiotica, antibioticum der antibioticum) op haar handje aangebracht en helemaal ingezwachteld. Fleur voelde zich heel zielig. Veel geslapen smiddags en vandaag gaat het heel goed met haar.

Vanmorgen heeft ze bij het wegbrengen van Julie naar school iedereen haar arm laten zien. Heel interessant! Direct daarna doorgereden naar het ziekenhuis (45 min rijden) voor haar 2e rocephin shot. De zuster deed het heel goed en hoefde Fleur dus geen pijn te doen. Morgen weer. Als de dokter het morgen goed vindt gaan, zijn we klaar. Anders zaterdag en zondagochtend ook nog een keer.

Fleur was woensdag ook nog Bakerlady op school. Ondanks dat ze er niet was, moesten we dinsdagmiddag toch nog iets bakken. Je kunt je klas toch niet zomaar zonder laten staan? Fleur heeft zich wel geamuseerd! Het resultaat was erg lekker!

Okovango Delta Botswana

Op ons lijstje van plekken die we gezien moeten hebben in zuidelijk Afrika voordat we weggaan, prijkte nog steeds the Okovango Delta in Botswana. Zeker nu de kans heel groot is dat we naar Cameroon gaan verhuizen, moest het er toch een keer van komen. April/mei is namelijk een heel gunstige tijd om dit gebied te bezoeken. De regentijd is dan namelijk afgelopen en er is overal nog water. In de volgende maanden wordt het droger en trekken alle dieren weg. Julie en Fleur hebben een paar dagjes bij Ineke en Luc gelogeerd en Robert en ik zijn lekker samen op stap geweest.

Vanuit Johannesburg vlogen we op Maun en vandaar in een 12-seater vliegtuigje in 20 minuten naar onze lodge; Xakanaxa lodge in het Moremi game reserve. Erg mooi allemaal. We hadden een luxe tent met mega kingsize bed en douce en wc was soort van buiten maar nog wel onder het afdak van de tent. Wanneer het donker was, mocht je niet zonder begeleiding door het kamp lopen vanwege het hippo gevaar. En inderdaad snachts hoorde je de hippo's uit het water komen en rondom de tent gras eten.

We hebben veel dieren gezien waaronder deze pride leeuwen langs de kant van de weg. Toen we stonden te kijken, hoorden ze waarschijnlijk iets en kwamen ze allemaal in beweging. Interessant om te zien hoe ze allemaal hun oren spitsen en een bepaalde kant op kijken en gaan lopen.

Deze kudde olifanten stond lekker een beetje water te drinken en met zand te gooien. Aan deze kant van het meertje hadden wij onze sundowner drinks en een snackje. Een mooi zonsondergang plaatje.

Deze leeuwen hadden snachts een lekkere buffel gevangen. Wij zijn de buffels ook tegen gekomen, een grote groep van wel 250 buffels.

Bij het water zijn er veel fisheagles. Onze lodge had doordat ze aan de rivier lag ook de mogelijkheid voor een watersafari. Vanaf het water zie je weer heel andere dingen.

Dit was een mooie lokatie voor de ochtend thee en koffie met koekjes.

Mooi weer is leuk, maar een paar wolken geven wel een mooiere foto. Het landschap van de Okovango is erg indrukwekkend en na iedere bocht op de weg en in het water toch weer anders.

Dit is deadtree island. De bomen zijn hier door het water doodgegaan. Te veel water wel te verstaan.

Een mooie buffelkop.

Julie's ballet show

Donderdag- en vrijdagavond had Julie haar grote optreden, als Bee in het ballet van Marry Poppins. Aan het begin van het jaar is Julie samen met 2 vriendinnetjes bij haar nieuwe balletschool begonnen. En dan nu al de grote show!

Achter de schermen in de kleedkamer.

Samen met haar beste vriendin Helen en zusje Kelly die als Birds optraden.

Vanachter het toneel, Julie is de bee 2e van achteren.

Filmpjes:

Links; een korte impressie vanuit de zaal op donderdagavond, Julie is de 3e bee van rechts.

Rechts; vanachter de coulissen op vrijdagavond. De mevrouw die je hoort praten is de balletjuf Colleen.

Opa en Oma passen op

Op school wordt er gerust/ geslapen van 13 tot 14 uur. Dus ook Julie en Fleur liggen steevast te slapen en zijn moeilijk wakker te krijgen. Vooral Julie is behoorlijk sjagerijnig als ze wakker wordt. Ze liggen dan met bijna de hele school in de barn te slapen.

Julie heeft sinds februarie zwemles en kan het al erg goed. De juf staat er versteld van hoe lang Julie haar adem kan inhouden. Ze kan nu zonder vasthouden het zwembad overzwemmen, ca 10m. Nu nog proberen adem te halen tijdens t zwemmen.