Nkongsamba

Afgelopen weekend zijn we naar Nkongsamba geweest. We hadden van veel mensen gehoord dat het erg leuk was dus dat moesten we zelf ook eens uitchecken. Het is ongeveer 3 uur rijden naar het noorden vanuit Douala. Villa Kleber ligt al op 1000m dus het klimaat is er iets aangenamer. De weg er naar toe is leuk en afwisselend.

Villa Kleber-Collier. We waren de enige gasten. Ons huisje staat rechts op de foto. Basic maar prima. De jongens die het runden deden echt hun best om het ons naar de zin te maken. Ik had speciaal deze geboekt (en niet de buren Villa Luciole) vanwege het zwembad. Helaas zat er geen water in...

s Zaterdag besloten we om samen met een gids naar de 2 kratermeren op de top van de vulkaan te rijden. De weg, zandpad is alleen met een 4x4 te berijden. Af en toe was de modder zeker een halve meter diep. Deze pick up voor ons was vastgelopen in de modder. Het landschap is erg tropisch en je ziet veel mensen onderweg die op het land werken; plantain, koffiebonen, cacoa en maniok werd er voornamelijk verbouwd. Nog verbazend hoeveel huizen er in dit toch wel redelijk afgelegen gebied staan.

Julie en Fleur hadden wel lol in de auto met alle ramen open.

Eindelijk boven, na 2uur rijden.

Verlaten.

Het vrouwenmeer. In dit kratermeer zit Tilapia. Geen idee hoe dat erin is gekomen.

Het mannen meer is heilig en er mag niet in gezwommen worden.

Op de terugweg begon het toch te regenen. De hele weg veranderde in 1 grote modder rivier. Dit is trouwens het tankstation. Robert heeft ook nog maar even een paar liter getankt. De hele terugweg in 4wheeldrive vergt wat meer diesel dan normaal is de verwachting. Op het laatst glibberden we toch nog weg met de achterwielen. Die zaten volgekoekt met modder. We hadden wel een echt 4x4 auto maar stadsbanden... Gelukkig hebben we het gehaald zonder vast te komen zitten.

De ontbijtzaal met uitzicht op de oude vulkaan.

De waterval van Ekom, met 82m hoogte de grootste van Kameroen. De gids zei dat hier Tarzan is opgenomen. Maar dat moeten we maar met een korreltje zout nemen denk ik.

Zo kan je ook je was drogen. Wormen gegarandeerd!

Wortelseizoen?

Mount Kube op de achtergornd, 2050m.

Kribi

De watervallen van Kribi.

Met deze bootjes gaan de mannen de zee op en worden de vissen gevangen.

Een exotisch stukje Kameroen.

De huizen hier worden nog steeds gemaakt van leem en een paar planken.

Huisjes onderweg.

Gratis vervoer naar het ziekenhuis. Dat zit vast niet in het pakket in Nederland!

Onderweg naar de watervallen van Kribi. Hiervoor hadden we speciaal onze auto even omgeruild voor deze grote echte 4X4. Was wel nodig, onze eigen auto zou het niet overleefd hebben.

Julie en Fleur in het avondlicht.

Julie poseert voor de mooie zonsondergang op het strand.

Fleur en Robert bij zonsondergang.

Uiteraard werd er weer flink gesurfd.

Dames langs de weg verkopen hun waar, ook op zondag.

Terug in de bewoonde wereld. De donkere schim op de achtergrond is Mount Cameroon, alleen te zien bij heel helder weer.

Bij ons in het dorp (vernieuwd)

Van Aza hebben wij dit schilderij gekocht. Maria had een expositie van 3 lokale schilders bij haar thuis georganiseerd. Dit vonden wij de leukste.

Als je geen tegels tegen je huis aan plakt of niet ieder jaar de buitenmuur verft, wordt hij dus zwart. Dit huizen blok staat dus in deze mooie straat.

Dit is m dan; de plas goot. Dit is het openbaar toilet. Iedere dag zien we op z'n minst 4 mannen in deze goten plassen. Dames heb ik het nog niet in de goot zien doen. Dergelijke goten lopen langs alle straten hier in Douala. Hier ziet het er leuk uit maar de geur is anders. Sommige mensen wassen er ook wel hun spullen in, of zichzelf....

In dit grote flatgebouw wonen veel expats.

Dit is een 'lokaal' appartementencomplex in de zelfde straat.

Dit appartementen blok staat net iets verder op dezelfde Avenue. NB. dit is hoofdstraat van Bonanjo, het zaken district.

Deze appartementen staan op de hoek van onze straat met de Av. Charles de Gaulle.

Robert's kantoor gebouw. Ericsson huurt de eerste etage van de werkgeversvereniging GICAM. Het kantoor staat letterlijk om de hoek.

Dit is onze straat. De gele muur is van ons huis. Ons huis staat in een gat, dus je ziet er vanaf de straat niet zo veel van, alleen de gele muur.

Dit 'huis' staat naast de school. In de vuilnisbakken ervoor moet de hele straat zijn vuilnis deponeren. De bak wordt wel iedere week geleegd.

Deze school staat tegenover ons huis. 's Morgens als ik buiten zit, hoor ik de kindjes hun lessen opdreunen of liedjes zingen. Sommige komen lopen of met een taxi, maar sinds kort is er ook een mini mini schoolbusje met heeeeel veel kindjes erin. De school is van de buitenkant weer mooi blauw geverfd, maar de binnenkant vonden ze blijkbaar niet nodig.

Dit is het ziekenhuis van Bonanjo, onze wijk. Hier heb ik gisteren op de ER een worm uit mijn arm laten snijden... De worm is ca 1 cm lang en 1mm in doorsnede (ze lijken op maden).Een zogenaamde Mbuntu worm of Mango fly worm, vliegen leggen eitjes op vochtig textiel dat bijvoorbeeld op het gras ligt te drogen. Kom je vervolgens met je vel in aanraking met het textiel dan gaat de worm in je vlees. Ik denk dat ik die van mij gekregen heb van het tafelkleedje van het restaurant op het strand in Limbe. Wij drogen onze was in de wind van de airco binnen of in de droger en dan nog wordt alles gestreken.

Ballet en andere zaken

Opperste concentratie.

Een nieuwe dansschool in Douala!! Julie en Fleur vonden het harstikke leuk. Fleur was een uur van te voren al helemaal hiper. Juf Martine doet het heel leuk; reuze passen, muize pasjes, standbeelden en ballonnen. Julie heeft wel wat moeite met het Frans, maar ze kijkt wel naar de andere kindjes.

Restaurant/ Pizzeria Paradise (net weer strak in de verf), hier gaan we vaak in het weekend een hapje eten. Als het mooi weer is nemen Julie en Fleur de badpakken mee.

Knutselen.

Fleur wordt enigneer als ze groot is. Zodra Robert zijn gereedschapkist te voorschijn haalt, zit Fleur er boven op. "En waarvoor is dit? Mag ik dat doen? "

Een beetje zon

Fleur en Julie op hun best; verkleed!

Door de regen is de bijts een 'klein beetje' van de schommel afgespoeld. Maar de schommel staat nog!

Julie en Fleur kunnen eindelijk weer op het gras, maar wel met schoenen aan. Anders komen er volgens Fleur wormpjes onder je teennagels en dat idee vindt ze toch maar niets.

Deze week konden we voor het eerst weer lekker in het zonnetje zwemmen. Je merkt meteen dat het dan ook een fling stuk warmer wordt als de zon eris. Maar goed, alles beter dan de eindeloze regen.

Na alle regen was het speelhuisje meer groen dan roze/paars. Tijd dus voor de grote schoonmaak actie. Grote pret natuurlijk met de tuinslang en alle schuim.

Op dit moment is alle playmobiel verzameld in de kamer van Fleur. Op Julie's kamer is een grote lekkage plek op de muur (aan de andere kant van de muur is hun bad) waar toch wel naar gekeken moest worden, natuurlijk net daar waar de playmobiel uitstalling stond. Ze hebben nu een siliconenlaag op de randen van het bad gesmeerd en denken dat het daarmee opgelost is. Verder hebben ze niets onderzocht, dus we zullen zien...

Terug in Douala

We zijn al weer 3 weken terug in Douala. De scholen zijn weer begonnen. De eerste feestjes zijn weer geweest. Vriendjes komen weer spelen. Fleur en Robert hebben hun eerste buikloop weer gehad. Kortom het normale leven is begonnen.

Julie heeft 3 nieuwe kindjes in haar klas gekregen, dus nu zijn ze met 10. De namen zijn nog een beetje moeilijk te onthouden, maar ze vindt ze wel aardig. Ook heeft ze 2 nieuwe juffen. Ze wil nu zelf naar haar klas toe lopen dus naar binnen brengen is er niet meer bij.

Fleur is ook heel goed te spreken over haar nieuwe klas. 11 meisjes en 2 jongens. Zingend gaat ze naar school. Ze moet nu ook zelfs smiddags (van 14.30 tot 16.30 op dinsdag en donderdag) naar school. Op school is er speciaal een nieuw lokaaltje gebouwd voor deze klas. Fleur is er erg trots op.

Morgen is het een vrije dag, tenminste als de maan en de sterren goed staan, einde van de ramadan. Vandaag regent het voor de verandering een keertje niet de hele dag. De lucht is zelfs een beetje blauw. Zaterdag gaar Robert weer een weekje naar Johannesburg, leiderschapscursus. Uiteraard neemt hij een boodschappenlijstje mee.

Een Kameroense bruiloft in 2 delen, incl videos

Vorige week zaterdag was de bruiloft van een collega van Robert. Het regende (hard), het verkeer zat helemaal vast en de driver kon de goede kerk niet vinden. Een ritje van normaal 15 minuten duurde nu 3 kwartier. Op de uitnodiging stond dat de ceremonie om 11 uur zou beginnen. Om 11.25 hadden we de juiste kerk gevonden. We waren nog net niet de eersten. Even wachten dus. Om 12.15 arriveerde het bruidspaar. Zoals gebruikelijk was het een vrolijke bedoeling met veel muziek. Julie en Fleur vonden het wel een beetje lang duren. En gelijk hadden ze. Na ruim 2 uur liep het kersverse echtpaar pas officieel getrouwd de kerk weer uit. Gelukkig had ik nog een paar snoepjes in mijn tas.

We waren ook voor de Soirée uitgenodigd. Om 19.30 zou het bruidspaar ons bij de deur verwelkomen. Aangezien Robert al vaker naar dit soort gelegenheden was geweest, vertroken we om 20.30. Het regende nog steeds, het zaterdagavond uitgaansverkeer was druk en de night driver kon de feestzaal niet direct vinden. Gaf niets het bruidspaar arriveerde om 22.30. Het buffet werd nu volgens Kameroenees protocol geopend; eerst het bruidspaar, dan de ouders, directe familie etc. etc. Gelukkig had de Ericsson stafel een redelijk hoge status en konden we aansluiten. Een Kameroenees buffet stinkt. Op de een of andere manier lukt het hier niet om typisch Kameroenese gerechten lekker te laten ruiken en ziet het er ook niet aantrekkelijk uit. Dus voor ons geen Ndole, manioc, gefituurde stukken vis, brokken vlees of glibberige guave pure. Ook de salade hebben we hier toch maar laten staan. Maar de gekookte groenten, rijst en kipstukken waren prima van smaak. Onze tafelgenoten, enkele collega's met hun vrouwen, aten trouwens ook alleen de 'zo normaal mogelijk lijkende gerechten'. De feestzaal was erg mooi versierd met veel goud. Er speelde een bandje dat bekende en minder bekende nummers speelde. En de Kameroenese dames zijn zeer het bekijken waard als ze zich hebben uitgesloofd bij het aankleden, veel kant en glimmende stoffen. Iedereen zag er tip top op zijn best uit. Erg leuk om te bekijken. Nu we de gelegenheid hadden, hebben we wel gevraagd waar ze al die kleren dan kopen want dat blijft altijd een raadsel (matching hoeden en schoenen). Blijkt dat ze veel meenemen als ze naar Europa gaan (de welgestelde mensen dan). Klopt; met een retour Kameroen mag je 46 kg pp meenemen in het vliegtuig. En toch schijn je pakken en lange avondjurken echt op de markt te kunnen kopen. Een kleermaker hoeft dan alleen nog maar het nodige verstel werk te doen. Tja... Als dan het buffet voorbij is en het dansen begint, verdwijnt opeens het bruidspaar. Wij hebben nog even gedanst en zijn om 1.00 naar huis gereden. Het bruidspaar hebben we echter niet weer terug gezien...