Dagje strand

Het tropische donker bruine strand van Limbé.

Modder worstelen

Fleur en Julie vinden het super leuk om op hun 'boards' door de golven te surfen.

Opening American School of Douala

Vandaag was de officiele opening de nieuwe school, compleet met de ambassadeur van Amerika en de Chief van Bonapriso (stadsdeel waar de school staat).Wachten op de speeches en het doorknippen van het lint. Dan in optocht naar het dak van de school waar de gymzaal is.

Er zijn 22 nationaliteiten op school. Julie stond tussen Canada, Chad, Cote d'ivore en Eritrea. Ze hadden haar geplaatst als Dutch ipv Netherlands.. Bij de generale repetitie hadden ze ook nog de Nederlandse vlag verkeerd om aan de stok gemaakt. Maar met een schaar en wat nietjes was dat zo weer verholpen.

Fleur wou niet langer op de tribune blijven zitten by Gladys (Robert was in Zuid Afrika en ik moest ook nog zo'n beetje meehelpen organiseren), maar naast Julie staan tussen alle kinderen. Eerst was er een parade van vlaggen en kinderen in 'klederdrachten'. Daarna werd van ieder land het volkslied gespeeld (30 sec.) en moesten die kinderen naar het midden van de gymzaal lopen en daar met hun vlag zwaaien. Julie en Fleur waren de enige Nederlanders maar hadden geen probleem om in het middelpunt te staan. Fleur ging uiteraard mee naar het midden, ookal zit ze niet op school daar. Zang, dans en muziek uit Cameroon mocht natuurlijk niet ontbreken.Julie en Edima, een vriendje uit haar klas. Edima komt uit Nigeria. Na het openingsspektakel was er natuurlijk lunch. Geen feest zonder eten en drinken. Iedereen moest iets te eten meebrengen voor ca. 20 personen representatief voor zijn eigen land. Dus we hebben een heleboel lekkere hapjes geprobeerd.

Van alles wat

De doe het zelf markt.

De notenbar. Op iedere hoek van de straat vind je van deze kleine stalletjes waar ze noten, gefrituurde plantain chips en snoepjes verkopen. Als Julie aan het balletten is, lopen Fleur en ik altijd een blokje om naar de bakker en wil Fleur vaak een zakje gesuikerde nootjes kopen (a 15 cent).

De groenteboer(in). Met zonder vloer, gewoon aarde op de grond dus. Alles wordt hier nog ouderwets meet gewichten gewogen. Och en als ze niet genoeg wisselgeld hebben, dan betaal je toch de volgende keer iets extra.

Verkleden is nog steeds een favoriete bezigheid.

Op pad met opa en oma

De haven in Kribi.

Als je bij de zee bent, moet je natuurlijk eten in de haven. Verse vis in overvloed, maar bestek en borden zijn schaars dus met je handen eten graag en een bord kan gedeeld worden. De haven heeft een groot afdak waaronder de vrouwen ieder hun braai en kraantje hebben. Kies maar een tafel en zoek de vis maar uit.

Dit is het strand van Kribi, ten zuiden van Douala. Helaas was het hotel volgeboekt, dus zijn we op en naar gereden (een dikke 2 uur rijden enkele reis). Het was zeker de moeite waard! Dit is een erg leuk en relaxt strand. Zonder opa en oma zijn we 2 wk later nog een lekker weekendje hierheen geweest. Mooie, schone, grote en airco kamers. Hier gaat iedereen heen als ze een weekendje weg willen uit de stad. We kwamen dan ook 2 bekende families tegen.

Lionel, onze driver, heeft ons een dagje meegenomen naar Buea. Dit ligt op 1000m hoogte en wordt wel het Darjeeling van Afrika genoemd, theeplantages dus. Ik weet niet of het geexporteerd wordt, hier ligt het in de schappen als Tole tea. Doel van dit tripje was ook het kopen van een paar planten voor in de tuin. Deze kun je namelijk alleen hier kopen. Voordat je het dorp in reed, waren er langs de kant van de weg allemaal tuinbedrijven. De potgrond kocht je in zakjes er grote van een pak suiker. Doet u maar voor drie grote bloembakken zand....

Marche Congo

Een verfrissing is wel nodig hier op de markt.

Oversteken in deze straten rond om de Marche Congo is een behoorlijke opgave. Probeer je maar eens tussen honderd brommers door te worstelen.

De Marche Congo bestaat uit 2 delen, een vrij brede markt met stoffen en het kruip door sluip door gedeelte met goud, sieraden, en ritsen, garen, borduursels, knopen, naai-ateliertjes etc. Je kan elkaar hier niet passeren. De ander moet even een 'winkel' in om de ander door te laten gaan.

Marche Congo staat bekend om zijn stoffen. Alle soorten stoffen kun je hier kopen. Moderne maar ook tradionele 'wrapper' stoffen. Er zijn zelfs wrappers met het portet van de president erop, of met leve de familie of ter ere van onderwijzersdag. En uiteraard kun je er alles van laten (na)maken.

Dit is een beetje het straat beeld rondom Marche Congo. Veel winkeltjes met fans, koffers, nog meer stof, Cameroon en Eto-O T-shirts en nog veel meer oude en chinese import rommel. Mijn ouders geloofden niet daar je hier 'niets' kon kopen, maar het was toch echt waar.

Ook matrassen (schuimrubber met een leuk stofje erom) kun je hier kopen, zie links achter de man op de foto en gordijnen. Julie vindt het maar niets om hier rond te lopen. Fleur daar en tegen is net de koningin, ze geeft iedereen een hand; Ca va? Bonjour!

Halloween

Julie had behoorlijk bekijks in haar Mega Mindy pak. Hier met beste vriendjes Jamielia, Keeno en Sean. Helaas verhuizen ze alle drie na Kerstmis naar een ander land...

Op Julie's school was er een Halloween parade van alle verklede kinderen. Daarna mocht iedereen naar beneden voor "Trunk or Treat". Een aantal auto's waren eng versierd en kregen ze snoepjes als ze durfden te kijken.

Ook op Fleur's school werd Halloween gevierd. Iedereen moest iets lekkers meenemen (Fleur heeft de sterren cupcakes gemaakt) en verkleed komen. Om 10.30 uur ging de poort open en mochten alle ouders/opa's en oma's meedoen met het feest.

Fleur verkleed als bezig bijtje.

Boodschappen doen op de markt.

Op de pier van een restaurant waar we heeeel lang moesten wachten op ons eten en waar ze Julie en Fleur's eten helemaal vergeten waren. Maar we hadden wel een mooi uitzicht!

Met opa en oma op het strand in Limbe. Drie jaar geleden is de vulkaan hier uitgebarsten vandaar dat het zand hier zwart is en er veel (vulkanische) stenen liggen. Het water is erg lekker warm.

Boottochtje op de Wouri

Vorig weekend hebben we een leuk tripje gemaakt met een lokale vissersboot. Vanuit de 'jachthaven' zijn we met een echte vissersboot de rivier overgestoken en door een stuk mangroven gevaren. Af en toe moest de visser het water uit zijn bootje scheppen want het was niet helemaal waterdicht. Maar leuk was het wel. We hebben zelfs nog aapjes gezien. Fleur vraagt nu continu of de apen ook bij ons huis kunnen komen. De rivier is immers dicht bij. Maar gelukkig hebben wij tralies voor de ramen en kan Mister Daniel (onze iet wat oudere bewaker) de apen wegjagen. Oef.
Mister Daniel wordt ook ingezet om de boeven te vangen die mijn telefoon hebben gestolen op de Marche Central. Met zijn motorbike kan hij zo achter de boeven aan! Hoe zien boeven eruit en waar wonen ze dan was een geliefd onderwerp deze week. Mijn telefoon werd gestolen op de markt toen ik probeerde mijn chauffeur te bellen om opgepikt te worden. Het was gebeurd voordat ik er erg in had. Zoef, weg! Papa moest maar een nieuwe voor mij kopen concludeerde Julie en Fleur zei 'no worries'. Nu we zaterdag samen even op de marche Congo waren om rond te kijken, hebben Julie en Fleur goed opgelet of ze ook boeven zagen.